Inspiration in Warszawa...

Life..is beautiful.
If you want it to be and if you are lucky enough...
Life...is short!
and it feels like it will never end.

On  a ferry in İstanbul, upstairs, outside...trying to write at the back side of article pages, I definitely feel joy and sorrow at the same time. -just after coming back from Poland-
Joy, because of the euphoric feeling of the idea of Poland trip; sorrow, due to my desire to explore. Every minute of stability reminds me those feelings.

But.. I look for stability, a stability of exploration and joy. Not to places necessarily.

It is about belief.


Belief keeps you going on.


I believed...and trusted the voice in my heart. This time, actually, not only my heart but logic, hand in hand.
I took the opportunity, flew to Warszawa. Beginnning from the very first munite, excitement almost killed me! I survived, experience of sharing a lot with a gorgeous man!

Time flies...flies so so fast! And there I was. I was at the airport. Greetings with a smooth hug, a warm smile, a little kiss.

Was I dead?

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Then it started with all its excitement!

Still trying to understand whether I was in Warszawa or not, we walked to "patlıcan", with a famous sentence of his saying: "Patlıcanım, benim sevgilim!" (My aubergine, my lover!). Patlıcan took us to a lovely flat in the center of Warszawa. (for those who are puzzled, the color of the car gives the name :)

The moment I entered the flat, I had a "familiar" feeling. A feeling that I did not know the reason behind. A feeling as if I was already there before. May it was because of the huge Poland map on the wall. :) I always thought: if a person has a map on his/her wall, it is a must to know the person! Aaaaaand, I was right.

After a warm welcome and some meal, Warszawa was waiting for us. Meeting friends and chatting with them, as if we are never apart is what we first did there: completely matching with the spirit of this city!

I was like a little kid in the tram. Trying to memorize every part of this lovely and peaceful city full of lovely people. It was peaceful that it was making me think, think, think...how it would be to live there. The answer was easy: wonderful! -it can be a bit cold, I know but I know how to warm things up. :).-

We walked around the old part of the city, learning a lot about the history of it too; but I want to talk about history with another title...as you might guess why.

Warszawa...ah, Warszawa is green and alive and breathing! The parks I have been to...they almost made me cry. It was the feeling that I was longing for since...I don't know when! Walking around those parks, chatting with the "sapsarışın Polak" and the perfect weather and realizing how art and music are in the air of this city, touching people's hearts were all so tempting to dream...dream about so many hopeful things and days ahead of me.

The parks really amazed me, all those happy people, and lovely lovely children in the parks, so nicely arranged gardens and palaces open to visits. I understood what I was looking for from a city when walking around. Even peacocks and squirrels around can make you feel like you are a character in a children's book!


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Life is full of different aspects.

So Poland was. :)

It was like a bright reflection of my inner world. This was the connection with Warszawa and Poland.

Just one week can be full of a lot of experiences, good feelings, laughter and sharing, on the contrary to the lives full of emptiness for a life time. Feeling lucky about this, I am writing and writing, with a smile on my face.

Sometimes it is not complicated, just simple. You follow your dancing feelings and thought in your mind and heart, no matter what. This is called a type adventure in my language.

So this was the beginning.

An invitation. -A smile-
An opportunity. -wow, really it is!-
Taking it being lucky...-thank you universe-

 and moments of joy...-unforgettable-





Ayça.

Dosta sarılır gibi samimi...

İlk defa gidişimdi. Kilometrelerce gidişim, saatlerce gidişim, ürkmüş, korkmuş ve ağlamış uzunca zamanlar.

Bir çok saat geçti, asfalt kıpırdadı, ezildi otobüs tekerlekleri altında. Ben ezildim oturduğum yerde heyecandan. Yıllardır görmediğim bir dostu görmeye gider gibi...

Sınırdan ( hayali sınırdan) geçtiğimde, gerçekten de bir dosta sarılır gibi hissettim. Nedenini hiç sorgulamadığım bir histi bu. Yolların kenarında küçük anıtlar dikkatimi çekti; minik evler gidiydiler, mavi, siyah...Camlarının içinde mumlar yanıyordu, belki de eski püskü kağıtlara bir şeyler yazılmıştı; dua gibi bir şeyler, haçlar ihtişamlı görünüyordu içlerinde. Acı gülümseme denir ya, öyle bir ifade yansıdı camdan bana. Çünkü unutmuyorlardı yollarda hayatını yitirenleri ve bu çok samimi bir şeydi. Yollar çok fazla can alabiliyordu, çok fazla hayal, çok fazla gelecek ve geçmiş...

Atina'ya ulaştım. Atina...Evimde gibi hissettim. Yüzler aynı, bakışlar aynı, zevkler aynı gibi geldi. Sokakların düzensizliğinde bile bir aitlik buldum, garipsemedim şehirdeki enerjiyi. Büfenin köşesinde simit satıyordu bir amca ve öğrenciler toplanmıştı etrafına. Diğer köşede "souvlaki" yiyebilirdim, pide ekmeğinde ve çok ucuza.

Bir başka bağ hikayem var Atina'dan. Kaybolmuş gibi dolanıyorduk yol arkadaşımla. Harita satan bir büfe bulsak gezinecektik etrafı. Bizi gözlemlemiş olacak, telaşımızı, yanımıza orta yaşların biraz üzerinde bir adam yaklaştı. Ne aradığımızı sordu önce. Bir kaç görülecek, gezilecek yer tarif etti. Çok sevimli ve bizden biriydi.

İşin ilginç yanı "Türk müsünüz?" veya "Yunanistan'ı seviyor musunuz?" gibi sorular sordu. Bakışlarımı ve yüzümdeki ifadeyi sanırım kelimelere dökemem. "Tabi ki seviyoruz." dedik. Gülümsedik birbirimize. Yardım etti bize. Onunla bir bağ kurdum orada. Belki de birilerine anlatmıştır bizi. Bir kaç kişi ya arkamızdan konuşmuştur ya da sevmiştir. Bilemiyorum.

O anda aklımda, "karşı kıyıda doğmuş olsaydım" fikri dolanmaya başladı. Bu bir oyun, bir tesadüf, bir anlık ışıma...Karşı kıyı, sadece karşı kıyıda doğmuş olsam, adım, dilim, şehrim...farklı olacaktı. Ama ben yine ben olabilir miydim? Ne farkederdi ki ?

Atina'da buluştum Dimitris ile. Bir ağabey gibi sahip çıktı. Annesinin yemeklerinden yiyemesem de teşekkürlerimi ilettim. Eminim donatmıştı sofrayı. Gidebilmiş olmayı isterdim yanına.

İnsanı kendinden geçiriyor bu yunan yemekleri.

Atina'yı gezdim. Bir buçuk günde. Ara sokaklar, o minik taş sokaklar...Şiir gibiydiler. İnsanların yüzü açık ve parlaktı. Hele bir kaç sokak vardı, kafeler ile bezenmiş, insanlar rahatlıyor, konuşup paylaşıyorlar. Van Gogh'tan alıntı yapmıştı sanki renkler.

Bu ülkeyi anlatmakla bitiremeyeceğim galiba. Hala bir çok parçamı oralara dağıtmam gerek gibi hissediyorum.Müziğine, yemeklerine, yollarına, diline ve havasına hasret çekiyorum. Kadınlarına hayranlık erkeklerine bağlılık duyuyorum. Niye, bilmiyorum. Hep gitsem ve orda kalsam, sahil kasabasında uzo ve şarap içip dansetsem, sirtaki yapsam, zeytinyağlılarından binbir tat alsam.
ve tekrar hayal kursam.
Hayal kursam.