Ankara

Yağmur yağsa yine üzerime,
Beklerken durakta.
Yorulmayı hatırlasam, çıkarken,
Yokuşlara.

Güneş ısıtsa, elimde yine de,
İnceden bir hırka,
Yürümeyi hatırlasam, sevdiklerime
Tunalı'da.

Ve,
Ve göz kırpsa gecelere,
Topuklarımın tıkırtıları
ve kahkahalar bulaştırsam,
Biz; Ankara'nın kıpırtıları...

Ve hatırlasam,
En derin dokunuşlarımı,
En samimi gülüşlerimi
ve büyüyüşlerimi...

Düşünüyorum kara kara,
Ne zaman dönerim sana Ankara?

Ayça.

Groningen'de ilk hafta

Veda edip aileye, anaya, babaya , İstanbul'a ve tabi bir de dostlara ( eski demiyorum çünkü eskimez dostluklar) çıktım yola.

Havaalanında zaman nasıl geçti anlamadan vedalaştık geri kalanlarla.

Amsterdama ulaştık, hemen trenimizi bulduk ve Groningen'e yola koyulduk.

Heyecan, yorgunluk, duygusallık vb çorba olmuş duygular okunuyordu yol arkadaşlarımın yüzünden. "Uzaklara" gitmemişlerdi belki de öyle pek. Onlar için koskocaman bir beklenti yağmuru yağmak üzereydi.

Trende yol aldığımız kompartımanın kaloriferleri bozuk olduğu için, ilk gün sürprizi olarak, bir yandakine geçtik ve bize istasyonda yardım eden çok sevimli Groningenli yaşlıca kadının ve eşinin yanına oturduk.

O yaşlı kadının minik gözleri çok sevimli geldi bana. Sanki onunla da bir bağ kurdum orada, hiç unutmayacağım bir bağ.

Turuncu koltuklu trende karşılaşıp sohbet ettim, Finlandiya'dan birisiyle.Yorgun görünüyordu bayağı. Daha sonra bize "şeker" ikram etti. Simsiyah ve tuzlu bir şeker! Ağzımız tatlandı!

Groningene ulaştık en sonunda. Önce soğuk çarpacak bizi diye düşündük, öyle dediler, şartlanmıştık belki de. Sonra o kadar da soğuk gelmedi hava bana. Hatta Ankara gibiydi, sadece biraz daha ıslak.

Kalacağımız yere geldik, 3 kişi. Minicik, dik merdivenli, eski sayılır, 3 katlı bir bina kaldığımız yer.
Odamız o kadar sevimli ve sıcak ki...Sanki uzunca bir süredir buradaymışız hissi veriyor. Pencerenin önüne geçip dışarı bakmak insanı heyecanlandırıyor, bir de havalar güzelleşince neler olacak!

Odamıza mumlar aldık, kırmıızı meyve kokulu, sohbetimizi şenlendiriyor.

Sokaklar insana güven ve huzur veriyor.

Ah! Bir de bisikletler!
Bisiklet trafiği çok hızlı bu şehirde! Kadınlar süslü püslü, topuklu ayakkabıları ile hiç de acemilik göstermeden hız yapabiliyor! Erkekler, o kadar uzun bacaklı ki çoğu, kenarara parkedilmiş bisikletlerin boylarına bakıp kendimi hayal ediyorum!

Lafı fazla uzatmayayım.

Çatı katı sıcacık odamda papatya çayımı bitirdim, sakinim olabildiğince. Bağlantıda kaldığım insanlar huzur vermekte ve karşımda mışıl mışıl uyuyan o dost da öyle.

Mumları söndürüp uyuma vakti...

İyi geceler bu küçük sevimli şehre ve içinde benimle gecelerde derin bağlar kuranların olduğu şehre...

(fotoğraf: Çatı katımızdan görüntü)

Hoşçakal

Uzun zaman önce gözyaşları içinde terketmiştim seni.

Tüm anılarım, tüm bağlarım, üzüntülerin sevinçlerim sende birikmişti; hep dolanıyorlardı belimden ve mis gibi kokuyordu seni düşündüğüm her an hava.

Başka bir şehire geldim, kasvetli bir yere. Senin yüzünü gördüm herkesin yüzünde. Bakışlar yabancıydı, çok yabancı ama seni buldum sıcak gülüşlerde; benzettim her köşeyi sana.

Dengesiz bir ruh halin vardı, sevdiğim, bana benzeyen çok. Kah ağlardın kah gülerdin, bir hışımla tokat atıp, gelir sevişirdin benimle.

Alıştım ben buna.

Tek düzeliklerden kaçar oldum.

Senden gittim, hiç birine ait olamadım daha sonra. Olamam gibi geliyor ya bana hala, sen dahil.

Ağlattın ya beni çok, gezerken yaşlı sokaklarda, çocuk aklımla aşık olmuşum sana! Ama öğrettin bana güzellikleri de, sevmeyi de, sevilmeyi de.

Nasılsın bir şeysin sen! Bu kadar zengin olamaz yüreğin, tüm sevmelerimi de olduğu gibi kabul ettin, en büyük aşkımı da sana benzettim, çıtın çıkmadı.

Hep bağlayıcı oldun, ayıran olduğun kadar. Hiç sert iklimlerin olmadı, hep gülümsedin.

Huzur dağıtan sen oldun, vapurların ardında kalan köpükler gibi, hikayeler anlattın bana. Masallarım seninle anlam kazandı, bütün çocukluğum sende, kadınlığa adım atarken minik bir kız çocuğundan, uzaklara attım kendimi senden. Yoksa üzerdik birbirimizi. En azından değerimizi bildik, tadında kaldı herşey aramızdaki. Özledik ya! Gözyaşı döktük ya! Daha ne isterim ki!

Şimdi bu babacan şehirdeyim, sana hasretlik günlerimden kalma, kabul eder misin bir hediyeyi?

Şimdi İstanbul kokuyor mutfakta
Odamdaki ışık,
İstanbul'un güneşi gibi.
Duvarların beyazı martılar
ve yatağımın kenarıdır kıyılar...
Ben ki herşeyiyle bir İstanbul aşığı,
Fakat sabır içimdeki
Göreceğim ışığı,
Süzülse de "İstanbul"
Yanağımdan aşağı...

Ayça


Saatler sonra en güzel semtlerinden birinde bir gece geçireceğim seninle İstanbul...

Barışalım seninle olur mu ? Şans getir bana, huzur getir tekrar, okşa saçlarımı.

Senden geçip gidecek olsam da , terkedecek olsam da, zihnimdeki uzaklara yelkenleri açacak olsam da...

Hoşçakal.

Ankara

Ankara...

İlk geldiğim gün apaçık zihnimde.

Ankara'da fotoğraflarım çok ama Ankara'nın kendisi ile, yani şehrin kendisi ile pek de yok. Sebebini soramıyorum.

Ama seviyorum bu şehri. Dinginleştiriyor beni. Bir çok şeyi sorgulatıyor, o dinginliğin içinde fırtına kopsa da, bilgece cevaplar peşinde koşturuyor.

Bir gün sora ayrılacağım, kimine göre uzun kimine göre kısa bir süreliğine.

Vakit, hiç bir zaman anlayamadığım zamanın aralarına sıkışmışlıkları çıkarma vakti.
Düşününce Ankara'ya ilk gelişimde buraya İstanbul ile gelmişim! Peşimden bir çok anı kovalamış, bacaklarıma dolanmış, çekmiş de çekmişler beni. Her suret, her laf...Hatta eski üzüntüler ve kırgınlıklar da...

Zaman hep olduğundan daha da hızlı akmış; çimlerin üstünde uyku rüya gibiymiş. mayıs ayında.
Ama, daha derinleri burada yaşamışım İstanbul'dan ziyade. Başkalıklardır belki, derinlik sandığım bilmiyorum.

Aşklar daha isimsizmiş. Fakat o kadar farklı hikayeler anlatmışlar ki bana! Hepsi bir parçam olup, yeni yollar bulup akmışlar adeta; karışıp nehire çözünmüşler.

Kalemim güçlenmiş. Korkusuzlaşmış sanki. O korkudan uzaklaştıkça ben korkmuşum delicesine; yatağımın kenarına çömelip ağlayarak başa çıkamayınca, titreyerek ve bembeyaz bir suratla.

Nefes alabilmişim ama Ankara'da, uzun ve derin nefesler. Kontrolünü sağladım derken, bir asilzade gelmiş altüst etmiş, minnetle ve bir itaatkarlıkla kabul ettiğim.

Şiirleri açıp okumuşum, insanlara atfetmişim. O kadar az yazmışım ki, içim donuklaşmış adeta, kısacık zamanlar gitar çalmış, dansetmiş, şarkı söylemiş ve hayal kurmuşum!

Şimdi ise...
Şimdi o zamanları geri kazanmaya başladığım anlar silsilesi içindeyim. Fakat onların değerini giderken anladım, dönmeyi dilerken bulunca kendimi.

Ankara bana öğretmiş, nasıl bağlar kurmam gerektiğini. İçime sakinliği bırakan (bir o kadar da uzaklar hakkında hayal kurdurup coşkulandıran) şehrin kendisi ile bütünleşen anılarmış. Bu şehirde bir çok dengesizlik muhteşem güzelliği ile ayağımın önüne serilmiş. Yaşlı ve bilge Ankara...teşekkür ederim.


Uzun zaman olmuş, yazmışım:

Köşe

Azdır belki adına yazılanlar
taşına toprağına adananlar...
yoktur belki büyüleyen güzeliğin
gecelerin dışında.

sessizlik ve karanlık bastırınca,
bir köşede ağlama
Ankara...


Ayça...

İki gün önce olsa gerek, bir posta aldım. İçinden insanı ilk gördüğünde neşelendiren bir defter çıktı. Bu defter zihnimdeki uzaklarda seyahat ederken beni kendime yakınlaştırmasını ümit eden ellerden gelmişti bana. Bu hissin kelimeleri yok. Kısacık birliktelikler çok derin yerlere taşıyabiliyor insanı. Yine Budapeşte anıların arasından göz kırpıyor bana. Orada tanıştığım ve güçlü bir bağ kurduğum o sonsuz insana, Özge'ye teşekkürler.